บทที่ 72 72

แสงแดดอ่อนละมุนยามสายสาดส่องผ่านผ้าม่านสีครีมเข้ามาภายในห้องพักฟื้นผู้ป่วยระดับวีไอพี บรรยากาศที่เคยตึงเครียดและอึมครึมมาตลอดหลายสัปดาห์ได้มลายหายไปจนสิ้น เหลือเพียงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านไปทั่วทุกอณูของห้อง ติณณภพกึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่บนเตียงผู้ป่วยโดยมีหมอนใบใหญ่หนุนแผ่นหลังเอาไว้ อาการบาดเจ็บจากแผลถูกแ...